بار دیگر بهار از راه رسید و سبزه ها سر کشید و کوهستان های
هزاره جات سر سبز شد و می رفت که هم چنان تازگی و طراوت را به ساکنانش
هدیه نماید اما دیری نپایید که بلای کوچی همچون سالیان پیش، ستونهای خانه
های محقر و گلین بهسودیان را به لرزه در آورد، گندم زارهای که با تلخکامی و
بدبختی در دل دره ها و کوهسارها کشت شده بود، نصیب شتران کوچی شد! این
سرنوشت محتوم ماست! بگذار، قوچ اوغان از گندم مردمان سیه بخت ده نشین سیر
شوند و فرزندان فقیر بهسودی رنج مضاعف گرسنگی و محرومیت را بیش از پیش
بکشند.
بار دیگر بهار آمد اما برای ما هدیهی زودگذری از
نسیم دل انگیزش داشت، انگار ما محکوم به نفس کشیدن در میان دود و آتش خانه و
خرمن و مزارع مان هستیم. این تنها میلیاردها دلار کمک های خارجی نیست که
نصیب دیگران می شود بلکه آسایش و آرامش هم مال آنهاست اما ما شکم های گرسنه
مان کافی نیست باید دارایی مختصر مان نیز حریق و تاراج شود.
چنان
که از مدتها قبل قابل پیش بینی بود، کوچیان با به آتش کشیدن ده ها خانه در
بهسود و دایمرداد یکبار دیگر مردم هزاره را تحقیر نمودند. چه تحقیری
بالاتر از اینکه تو زنده باشی و جلو زن و بچه ات خانه ات را به آتش بکشند
وتو هیچکاری نتوانی انجام دهی فقط با اشک و آه و افسوس نظاره گرش باشی.
بهسود
همچنان در آتش می سوزد اما آنچه طی سالهای گذشته روی آن سخن گفته شده
جنبه جنایی قضیه و گله از اوغان انتحاری و کوچی بیابانگرد و طالب سلاح
بدوش بوده است. در صد بسیار اندکی از تحلیلها به زمینه های داخلی این بحران
اختصاص یافته است در حالی که تنها طالب کوچی نقاب و تفنگ بدوش در این
فاجعه ها نقشی نداشته است بلکه عنصر خیانت نیز نقش برجسته و پر رنگی دارد .
آنچه
که کوچی را چنین جری و جسور می سازد نه قدرت و زور او که بیکارگی، بی
خاصیتی و بی لیاقتی رهبران ما و معامله گری و مزدوری سیاستمداران ماست
کسانی که حاضر است کوچی، بهسود را تاراج کند اما رقیب حزبی و منطقه ای اش
ضربه بخورد! مکرر شاهد بوده ایم که محقق و خلیلی برای تقرب به دربار کرزی
چه مسابقه های چندش آوری به راه انداختند هرگاه مناسبات یکی خراب می شد
فوری دیگری راهی دربار می گردید و بهسود را تنها برای موج سواری سیاسی و
افزایش شهرت و ثروت می خواستند همین ها بودندکه بر سر میراث مزاری بزکشی
به راه انداختند و حزب وحدت را تکه تکه کردند و این نماد قدرت شیعه ها و
هزاره ها را به دارو دسته های بی خاصیت خانوادگی بدل کردند و منافع و مصالح
مردم را تنها در قالب تنگ تول و طایفه شان معنا دار نمودند، آه از این
«نامردان برای تمام فصول» و معامله گران مزدور که اینک هرکسی به راهی روان
است و بر خنثی سازی فعالیتهای رقیبش مشغول است.من نمیدانم چرا مردم یخن این
خائنین به آرمان مزاری را پاره نمی کنند آخر رهبری اینها اگر خنجر را از
گلوی هزاره بر ندارد به چه پشیزی می ارزد؟ هر سال ما باید قربانی بدهیم و
کوچی در بدل غارتگری اش دالر دریافت کند! اینست که می گویم در قدم اول این
«اختگان سیاسی» بیش از هرکسی مشوق غارتگری کوچیان بوده اند آخر کدام گرگ
است که بر گلهی گوسفندان بی شبان حمله نکند و طعمه ی آماده را رها کند؟
چوکی
پرستان، بهسود را فقط تا رسیدن به دروازه پارلمان لازم داشتند نه بیش از
آن، اینک که به مقصود رسیده اند بگذار که بسوزد! در بهسود خیانت کمرنگ تر
از جنایت نیست و این خیانت در چهره های گوناگونی نمود یافته است از جمله :
- سکوت و سیاست منفعلانهی مدعیان رهبری ملت هزاره و سیاستمداران ما
-
سکوت اصحاب دانش و اساتید و دانشجویان دانشگاه ها و حوزویان ، کسانی که
بزرگترین مایه های امید این ملت ستمدیده هستند. اما افسوس که همین قشر عظیم
بخش وسیع شان به قول بودا «اخته سیاسی» هستند و با آگاهی از تمامی جوانب
جامعه شناختی، سیاسی، روانی، حقوقی، فقهی و… این معضل ملی ، سر در لاک
زندگی ذلیلانه فرو برده و صبح تا شب هزار بار خدای را بر دم و بازدم
شاکرند.
اساتید دانشگاه و حقوق دانان و سیاست شناسان هزاره
صبح تا شب در دکانهای بنام موسسات تحصیلات عالی با تکلف بسیار برای وزمری
خان و گلغوتی جان و زرغونه جان – که بیش از همه پول می پردازند- در
کلاسهای خصوصی ماده و قانون، دیانت و سیاست درس می دهند اما این اندوخته
های علمی برای دفاع از حقوق پایمال شده و زندگی به تاراج رفته هزاره کاربرد
ندارند.
ملایان و شاگردان حوزات علمیه ما عزلت نشینی را
بیشتر به تقوا نزدیک میدانند تا دفاع از خون حبیبه سه ساله بهسودی را !
اینها عمدتاً پیرو سکاکی ادیب هستند که در دم مرگ بر حل نشدن مشکل کلمه
«حتی» می گریست و بازبان لکنت بار آخرین حرفهایش این بود: « مت و فی قلبی
شائبه حتی » مردم و در دلم شبهه حتی ماند و معلوم نشد که«فعل» بود یا
«حرف»!! اینستکه «شاهد مثال» طلبه های ما هیچ وقت بر سر سیاست و سرنوشت شان
نیست همیشه بالای چیزهای بی دردسر و بی ربط به زندگی سیاسی اجتماعی شان
هست.
البته برخی از تازه به دوران رسیده های ما دیگر سخن
از بحث های قدیمی چون قدم و حدوث کلام باری نمی گویند بلکه با ژست و ادای
روشنفکری از کانت و دکارت، هاسپرس و یاسپرس، هیدگر و هگل و پوپر و…دم می
زنند و غرق در فهم هستی و زمان هیدگر و خردناب کانت می شوند و در این فضا
روشن است که اصلا نوبت به غم بهسود و خانه های سوخته اش و اجساد در بیابان
مانده و مثله شده اش نمی رسد . بدیهی است که طرح این موضوع به معنی توصیه
به بی سوادی و نرفتن دنبال دانش نیست بلکه بر مسئولیت ملی،ایمانی ، انسانی و
وجدانی تاکید دارد و می گوید در کنار دانش و دانایی ، احساس مسئولیت
انسانی و خودآگاهی نیز لازم است و تخصص توام با تعهد ارزشمند است.
بی
جهت نیست که بصیر احمد دولت آبادی می گوید با خواندن نوشته های بچه های
هزاره شبها با خود می گریم چون می بینم که به جای پرداختن به صدها موضوع
مهم و سوژه های سرنوشت ساز ، این دوستان ساعتها در زمینه های زور زده اند
که هیچ دردی ما را دوا نمی کنند.
من اینها را جلوه های از
خیانت میدانم چون یک جنبه ی خیانت سنگر فروشی و معامله گری و مزدوری است
اما بعد دیگرش سکوت سیاه و بی تفاوتی و خود را به خواب خرگوشی زدن است با
هر توجیه ناموجهی که باشد! اینست که می گویم شعله های آتشی که امروز خانه
های مردم بی دفاع دایمرداد را حریق می کند خاستگاهش خیانت نیز می باشد،
بیایید به بهسود خیانت نکرده و فرهنگ ذلت بار اختگی سیاسی را بیش از این در
جامعه مان نهادینه نکنیم که شرمنده شهدا و نسل فردای مان می شویم.
بیایید نگذاریم که هر سال نغمه غم انگیز خواهران و مادران با دنیای از اندوه و وحشت این باشد:
خدایا اوغون کوچی میایه
نمیدانی ده سرمو چه میایه؟
اگه جایداد مونه از مو بگیره
دیگه مالومه که هرچی میایه
ما براين عقيده هستيم که فضاي ديجيتال فرصتي مناسب براي فرهنگ سازي است .